Zon

Gisteren kreeg m'n door de anti-depressiva-pillen getergde lijf opeens weer een flinke dosis energie van het machtig mooie zonnetje wat buiten scheen. Na 's ochtends uitgemolken te zijn door de psycholoog kon ik er 's middags weer helemaal tegen. Van losse delen heb ik een tijdelijke ren gemaakt voor onze eigen konijnen die nog steeds bij m'n ouders in de tuin woonden. Wanneer we hier de tuin op gaan knappen is nog steeds niet helemaal duidelijk, en ik vond het toch tijd worden dat die beestjes hier kwamen wonen. Dus vandaar... Boris ziet het wel zitten.

jack sparrow

Hier komt het wonderbaarlijke verhaal van Jack Sparrow (zo genaamd door zijn ene oog, dus op zoek naar de naam van een piraat). Sparrow was een wit konijntje met 1 oog. Hij zag er perfect uit, prachtig van vacht, keurig wit, geen gele verkleuringen en goed op gewicht. Sparrow was een bofkont. Hij was ooit erg ziek geweest, toen hij pas net 1 jaar was, en hij had het onnoemelijke geluk dat zijn baasjes niet dachten oh-het-is-maar-een-konijn, maar dat ze hem hadden laten opereren.

Maar zijn baasjes hadden niet zoveel tijd meer voor hem. Hij raakte niet vergeten hoor, nee, dat niet. Maar soms als je opgroeit zijn er dingen die voor gaan. En zo stonden mevrouw en zoonlief (15 gok ik) op de stoep met Sparrow. Achterom werd hij gebracht met buitenhok, binnenhok en dekentje eroverheen. Met voer, hooi, alles erop en eraan. Ondanks dat ze hem weg deden waren dit wel liefhebbers.

En daar gingen Sparrow's baasjes.
Maar het eten was hier op, de boodschappen waren net gedaan en stonden klaar om opgeruimd te worden, toen er aangebeld werd. De mevrouw van Sparrow... ze konden het niet over hun hart verkrijgen, ze hadden er ontzettend veel moeite mee, ze vroegen zich af waar ze mee bezig waren en dus wilden ze Sparrow terug. "En ik hou niet eens van dieren!" zei mevrouw nog. En dus stonden in de achtertuin een vrouw met rode ogen en een jongen die zijn neus ophaalde Sparrow weer in te pakken om naar huis te gaan. "We moeten maar wat andere dingen schrappen om wat meer tijd voor hem te maken," zei ze, "En nogmaals sorry voor de overlast." Ik sprak dat tegen, wenste hen alle plezier met deze onwijze bofkont van een konijn en hoopte in mijn hart dat er meer konijnen-baasjes waren zoals zij.

Stapje

Het schijnt niet te kunnen dat ik er nu al baad bij heb. Heb ik ook niet, maar ik moet eerlijk bekennen dat het niet geheel onprettig is, die pillen. Ik bedoel, de bijwerkingen word je niet vrolijk van, echt niet! Maar ergens is het best leuk dat elk stapje wat je voor je begon met die bijwerk... pillen bedoel ik... normaal vond, nu weer een berg lijkt. Maar aangezien een berg die je al eens genomen hebt bekend terrein is is het beste geinig elke dag op te tellen hoeveel "nieuwe" stapjes je genomen hebt.

Een hele verbetering weer zeg maar. Het is eng, het is vermoeiend, het is naar, maar laten we er vooral ook de positieve kant van blijven zien.

In navolging van "Stukje bij Beetje" ga ik me maar eens storten op de positieve kant van elke dag. Zo ben ik begonnen met het schoonmaken van de konijnenhokken heb ik zonder al te veel onrust bij opoe & opa koffie gedronken (sinds de pillen) en ben ik eindelijk gestart met het ordenen van de uit de kluiten gewassen berg administratie.

Nu nog wat graadjes meer en we kunnen weer...

Pillen

Ja, pillen ja... ik heb het weer eens gedurft. Jaren terug heb ik eens anti-depressiva voorgeschreven gekregen. Bij de meeste mensen het wel bekende middel Prozac. Nou, niet overdreven, ik ben nog nooit zo ziek geweest. Extreme onrust, vreselijk verward, koorts, overgeven. Ik was in een week tijd 4kg lichter geloof ik. Niet goed dus...

Daarna seroxat gekregen, maar nooit meer aangedurft.

Maar nu... ik kom niet meer verder. De stappen zijn te moeilijk, ik blijf terugvallen of stilstaan (en stilstand is achteruitgang), dus nu toch maar weer eens proberen. Ik ben er niet echt voor, maar wellicht kan het me helpen... dus nu aan de bijwerkingen van gelukkig een wat zachter middel. Laat ik het jullie besparen, maar alles wat ik nu moet ondernemen in m'n eentje (lees: boodschappen, honden uitlaten) kost weer moeite. Elke stap is weer een overwinning en dat probeer ik dan ook maar zo te zien.

Hopelijk gaan deze bijwerkingen snel over en worden ze niet weer na een week (zoals met Prozac) opeens totaal overtroffen erg. Pfff... ben er best bang voor.

Bad Day

Ik zit helemaal niet lekker in m'n vel. Gisteren ruzie met m'n vent, en daar voel ik me nou niet echt goed over. Moeders is de hele week werken dus ook geen koppie thee daar en met die pup ben ik ook nog geremd in wat ik wel en niet kan doen.

Nee, ik ben helemaal niet in hum... echt een rot gevoel. Nou moet ik vanavond ook nog mee naar een etentje van Erik zijn baas. Op zich wel leuk, maar we hebben de ena laatste repetitie voor het concert van zaterdag, dus allemaal niet al te handig. Blegh... ik hoop niet dat dit een voorbode is voor de rest van de week.

Oneerlijk

En het is oneerlijk!!!
Mugo & Mika zijn gisteren naar Vlissingen geweest en hebben samen met Mugo's vriendin Quinta op het strand gewandeld. Mika heeft een tijd in een rugzak gezeten met een handdoekje om, maar goed, wel strand dus. Sara is naar Zeist geweest en heeft met vriendin Sienna in het bos gewandeld en in een kroeg gezeten (euh...). En wij??? Wij hebben de halve dag in de auto gezeten en al met al de HELE dag binnen!

En het is oneerlijk!!!

Gelijkenis

Gaan baasjes op hun hond lijken, of honden op hun baasje (vrouwtje, in dit geval)?

Ik speel (met) de trompet!! Retteketet!

Mika is er

Maar ze is er hoor! We waren pas om 6 uur thuis. Ze durfde flink te grommen tegen Mugo & Sara, maar daarna ging het goed. Eerst durfde ze de gang niet uit, maar de kip luste ze wel en nu ligt ze lekker in haar bench, dat vindt ze toch wel een erg fijn en veilig plekje nu al. Ze heeft ook van 's ochtends 7 tot 's middags 5 uur in een reisbench gezeten. Het arme dier...

Meer verhalen komen later, hier eerst wat foto's.

Daar komen ze dan, in de onderste bench Mika en haar broertje Taschma.


En hier de andere bench met Bienchen (het zusje) en nog een ander puppie. In de handbagage bench zat ook nog een puppy, die erg sloom was. Ze zaten allemaal te kwijlen door de "dope" die ze hadden gehad, maar waren verder eigenlijk nauwelijks vies. Oh en ze hadden wollen truitjes aan (hihi).


Een beetje wazig, maar hier dan Mika zonder truitje op m'n arm.


Wat een reis voor zo'n klein hondje! Ze doe tme trouwens erg denken aan Reza van maussie (Mickey), lange poten, een smalle kop en oren die naar de zijkant staan.


En ze weet niet wat haar overkomt. Wat een reis! En nu moet ze nog in de auto.


Das toch wel een beetje eng hier, ik durf niet zo goed uit de gang.


Eng hoor... maar met stukjes kip ben ik wel te paaien. Ik durf alleen niet zo goed de keuken uit, want in de kamer staat de televisie aan, en die vind ik maar raar!


Maar allé, daar gaan we dan... hallo keuken, hallo wereld!


Vrouwtje, mag ik ook kip?


Kijk eens wat een gekke bouw ik heb, m'n kont is veel te hoog en te dik!


Ik durf nu wel bij jou te staan, maar dan moet je niet te snel bewegen!




He wat is dat voor foto-ding? Komt daar kip uit?


Ze vinden mij maar een gek gebouwd hondje, snap je dat nou?


Flauw hoor, kijk eens hoe mooi ik kan zitten met die lange stelten!


Allemaal nieuw hier, ik vind het een beetje griezelig!




Ik vind mezelf best knap van uiterlijk, al zeg ik het zelf.


Het is veel te nieuw om te gaan slapen, maar ik ben zo vreselijk moe...








Foto's maken viel niet mee, omdat we bang zijn dat ze schrikt van de flits moest het zonder flits en omdat het buiten al donker is en binnen niet voldoende licht is om dat op te vangen, worden ze niet zo scherp. Maar goed, is even om een sfeerbeeld.

Ik heb haar trouwens na het maken van deze foto's lekker in de bench gezet en daar is ze na even twijfelen gaan liggen en volgens mij slaapt ze nu.

50 jaar "weij"

Ja, gisteravond was het feest. Het feest van "weij" van Dora is van "meij"(Jan Meij, welteverstaan). Volg je het nog? Jan en Dora Meij zijn 50 jaar getrouwd. Nou... dan moeten wij het met z'n tweetjes met onze 3 maanden op de teller nog even volhouden!
Maar zoals de Volendamse DJ/zanger zei, later in de keuken: "Je moet het er zelf van maken. Een ander doet het niet voor je."

En zo is het maar net... al moet je natuurlijk altijd wel in het oog houden in hoeverre je gelukkig bent. Niet dat dat nu een onderwerp is waar over nagedacht wordt hier thuis. Maar er zullen best momenten zijn dat er opofferingen moeten komen. En in hoeverre staat dat het gezamelijke geluk in de weg? Hoe dan ook heb ik groot gespect voor dit geweldige, vriendelijke en sociale echtpaar met 50 jaar op de teller, evenals ik respect heb voor mensen (zoals een kennis van me) die na een relatie van maar liefs 6 jaar er toch een punt achter durven te zetten. Dat is voor mij een getuige van moed, want bewust alles wat 'vertrouwd' is achterlaten, is misschien wel moeilijker dan het maar te laten zoals het is, ook al ben je niet meer zo gelukkig...

Afijn, wij stonden achter de bar. Erik en ik, 2 vrienden van ons, 2 andere mensen van de fanfare en 2 mensen die daar perongeluk een keer verzeilt waren geraakt en er erg veel lol in hadden (en wij in hun). Wat een heerlijk stel dames zeg. Ik heb er smakelijk om gelachen en veel plezier mee gehad. Erik schonk voor Suzie (de oudste van de 2 en de moeder van de andere) een water en een tonic in, en schoof die een paar keer door elkaar. Suzie verblikte of verbloosde niet, zette een van de twee glazen aan haar mond, nam een slok: WATER! En ging het rondbrengen. Heerlijk Noord-Hollands, zoals ik dat dan noem, ik kan dat echt waarderen.

Die vriendin van ons liep zichzelf op de ouderwetse manier weer eens voorbij, het werkpaard, en die vriend stond achter de tap zich belangrijk te voelen. Oh... en ijsklontjes bij Ali-babba-en-de-4o-rovers in haar shirt te gooien. En ook bij René van de fanfare die tegen de bar geleund stond en daarmee niet geheel in zijn sas was, de "g*dverdomme"-s waren niet van de lucht!

Een lange, vermoeiende, hard-werkende avond, en vandaag dus een nogal gare dag. Maar elke keer is zo'n inspanning de lol toch maar weer dubben en dwars waard!

Mika...

Zal dan morgen ons kleine vlindermeisje dan EINDELIJK komen? Morgen gaat er een vlucht van Dalaman naar Istanbul en dáár moet ze inzitten en dan kan ze mee komen naar Nederland. Maar zal Turkisch Airlines dit keer wel mee werken? 10 over 9 morgenochtend moet ze in het vliegtuig zitten en zodra bekend is of dat gelukt is bellen ze me van Stichting AAI of het nu inderdaad wél... of níet... gelukt is! Spannend!!!

En dan zullen we haar dan morgenmiddag eindelijk in onze armen kunnen houden? We wachten het af, duimen jullie mee voor ons en voor Mika, dat ze na 2 weken asiel eindelijk de vrijheid tegemoed kan?