Schoonma

Net van schoonma een (fictieve) slag voor m'n bakkes gehad, dat ik normaal moet doen. Net of ze aanvoelt waar de therapie waarmee ik mogelijk in de nabije toekomst mee ga straten, over gaat. Iedereen loopt altijd maar met me mee, om me vooral maar niet tegen de schenen te schoppen uit angst voor m'n reactie.

Ik legde uit wat de therapie inhield:
"krijg dan lichte, ondersteunende medicatie en het komt er op neer dat iedereen doet wat ie van plan was en zich niet meer aan mij aanpast of iets in die richting"

Dus ze zegt (ik was aan het mokken, mopperen en chago doen over Mika):
"kijk in feite doe je nu met dat hondje ook zo. voor een buitenstaander is het wel herkenbaar. je wilt eigenlijk dat het gaat zoals jij het wilt. begrijpelijk hoor. eigenlijk wil iedereen dat. gossie wat zou het leven dan makkelijk zijn. maar de wereld zit anders in elkaar. soms, ook vaak, zit het niet mee. de kunst is dan om ermee om te gaan op een manier dat anderen er ook mee kunnen leven. "

En toen als uitleg:
"ja ik probeer het zo te zeggen dat jij je niet ge(k)raakt voelt. die therapie lijkt me heel goed voor jou. ik ben eigenlijk al een beetje begonnen door je proberen de dingen zo te laten zien. ja en ik voel die therapie best goed aan. je hebt gewoon iemand nodig die, als jij weer doordraaft, je even een spiegeltje voorhoudt en je wijst op waar je mee bezig bent."

Toch lief zo'n schoonma. Ze zei nog dat ze het goed bedoelde, ook als het rot haar strot uit kwam. Pfff... moeilijk hoor, het "ja" zeggen tegen zo'n therapie, want waar zeg je precies "ja" tegen. Tegen angst? Tegen paniek? Tegen verandering? Tegen iets nieuws? Maaar ook tegen vooruitgang? Rust? Vrijheid?

Het klinkt goed, als buitenstaander, maar voor mij is de angst voor paniek zo groot... ach, het kan er ergens ook alleen maar beter van worden, zo kan ik toch geen 80 worden zeker? En ik heb tot nu toe wachten op Mika ook overleefd (EN IK GA NIET MEER ZEUREN OMDAT IK NIET ALLA MINUUT M'N ZIN KRIJG)!

My mother in law came online with some advice. She knows troubles and days when everything is down and difficult, and so she understands me very good. She said that I had to be a little bit more normal. Everybody runs with me, and never say something that makes me mad, because they are afraid of how I would react.I explaines the therapies:
“I get some medication and the meaning is that everybody around me must do what they want, and not always think about me”

So she said (I wasn’t very happy, because of Mika):
“look, you’re doing it whit that dog you must wait voor. you think that if you want it, the dog will come to you, but she isn’t , because she can’t at this moment. You must find a way to handle that without being a disaster for the people around you”

She explained:
“I try to tell you in a way you don’t feel bad, that therapies is good for you. In fact you’re already beginning by trying to see thinks different. I understand it, you just need someone to hold you a mirror and tell you what you’re doing”
She’s cute… she said her meaning is all right, even if it sounds awful. For me it’s difficult… I have to make a decision about the therapies, but I’m scared. Although it’s better… after the hard time, I guess a found more peace and freedom.

It’s sounds ok, but for me it’s very very hard… ah well… it can only get better!